Gece sessizce inerken şehre,
Bir çocuk bakıyordu göklere.
Sorular dizilmişti zihninde,
Parlıyordu yıldızlar gözlerinde.

Kimi zaman umut oldu bir ışık,
Kimi zaman uzaklarda bir fısıltı.
Ama vazgeçmedi düş kurmaktan,
Yeni yollar aramaktan.

Rüzgâr esse de bazen sertçe,
Bulutlar kapatsa da göğü gizlice,
Bilirdi ki her karanlık gecenin sonunda,
Bir sabah doğar yeniden umutla.

Ve çocuk yürüdü hayallerine doğru,
Küçük adımlarla, yavaş ama gururlu.
Çünkü en uzun yollar bile bir gün biter,
İnanan kalpler mutlaka hedefe erişir.